سیاست گذاری نوآوری باز

سیاست­گذاری نوآوری باز

سیاست­گذاری برای توسعه نوآوری باز نیازمند توجه همزمان به 5 بعد است که این ابعاد عبارتند  از:

1.      آموزش و توسعه سرمایه انسانی

·        شایسته­ سالاری در ارائه حمایت­های مالی برای تحقیقات؛

·        حمایت از افزایش دانشجویان تحصیلات تکمیلی.

2.      تأمین مالی نوآوری باز

·       افزایش سرمایه برای سرمایه­ گذاری جسورانه؛

·       پشتیبانی از شکل­ گیری و رشد شرکت­های زایشی از دانشگاه­ها.

3.      رویکرد متوازن به دارایی­های فکری

·        کاهش هزینه مبادله برای دارایی­های فکری؛

·        تقویت رشد نهاد­های واسط مرتبط با دارایی­های فکری (مانند ناین سیگما[1]، اینو سنتیو[2]، بی تو مچ[3] و ...که بستر­ی برای حل نوآورانه مسائل شرکت­ها هستند و خدمات مختلفی از شناسایی مسأله گرفته تا حل آن و خدمات مالکیت فکری را ارائه می­نمایند)؛

·        تغییر سیاست­های مالکیت فکری دانشگاه­ها با هدف اشاعه یافته ­های تحقیقات با استفاده از منابع عمومی و کاهش تمرکز بر درآمد­زایی از این تحقیقات.

4.      ارتقاء مشارکت و رقابت

·        تغییر جهت حمایت­ها از قهرمانان ملی به سمت شرکت­های نوآفرین و شرکت­های کوچک و متوسط؛

·        ارتقا شرکت­های زایشی از شرکت­های بزرگ؛

·        تمرکز بر شبکه­ های نوآوری.

5.      گسترش دولت باز[4]

·        شتاب­دهی به انتشار داده­های دولتی؛

·        استفاده از فرایند­های نوآوری باز در تدارکات دولتی؛

·        حمایت از تجاری­سازی فناوری­های توسعه یافته در بخش دولتی توسط بخش خصوصی.

 

منبع: سیادتی، هادی؛ افشاری مفرد، مسعود، سیاست­ها تشویق نوآوری باز، سیاست علم و فناوری، شماره 42، تابستان 1398



[1] :Ninesigma

[2] :Innocentive

[3] :B2 match

[4] :Open government